Doğal Taş Tesbih Karşılaştırma Tablosu

Temel fiziksel özellikler

Oltu taşı, doğal yataklardan çıkarılan silis yapılı bir kayaç türüdür. Yoğunluğu, kehribarın yaklaşık iki katıdır ve bu değer çapla birlikte gramajı hızla artırır.

Sertliği, Mohs ölçeğinde genellikle beş ile altı arasındadır. Bu sertlik, yontum sırasında yüksek aşındırıcı tüketimine yol açar ve işçilik süresini uzatır.

Gözenekli yapısı, parçaya karakter verir. Gözenekler suyu ve koku moleküllerini emer; bu yüzden taş, parfüm tutar ve yıllar içinde matlaşır.

Isı transferi yavaştır. Gövde avuçta uzun süre soğuk kalır; bu, sıcak iklimde rahatsız edici, serin dönemde ise avantajlıdır.

Çekim ve ses özellikleri

Çarpma sesi, taşın sertliği ve yoğunluğu nedeniyle kehribardan farklıdır. Taş daha uzun ve gür, kehribar daha kısa ve tok ses verir.

Ses, gövde boyutuyla doğru orantılıdır. On iki milimetrelik bir taş gövde, on milimetrelik muadiline göre belirgin biçimde daha gür çalar.

Çekim hızı, sesi doğrudan etkiler. Aynı parça yavaş çekildiğinde kısa ve mat, hızlı çekildiğinde gür ve tiz ses verir.

Ses yıllar içinde değişmez. Taşın yontum yüzeyi parçalanmaz ya da çok yavaş parçalanır; bu, taşın dayanıklılığının bir göstergesidir.

Malzeme karşılaştırması

Oltu taşı, oltu taşı ve kehribar arasındaki karşılaştırma, alıcının doğru malzeme seçmesinde belirleyicidir. İki malzeme, yoğunluk, doku ve kullanım bakımından farklı beklentiler oluşturur.

Boya, vernik ve kaplama uygulanmış yüzeyler doğallık göstergesinin tersidir. Doğal taşın gözenekli yüzeyi, kaplamayı içine almaz ve kenarlardan ayrılır.

Cam ve seramik, taş gibi görünse de serttir, pürüzsüzdür ve gözenek içermez. Bu nedenle doğal taşla aynı grupta değerlendirilmemelidir.

• Yoğunluk: kehribarın yaklaşık iki katı
• Sertlik: Mohs 5-6 arası, yumuşak malzemelere göre yüksek
• Doku: gözenekli, pürüzlü, mat
• Ses: uzun, gür; kehribar kısa ve tok
• Dokunma: soğuk; kehribar ılık
• Bakım: yalnızca kuru temizlik; cila gerekmez
• Onarım: zor, kalıcı iz bırakır
• Değer: malzeme ve işçiliğe dayanır; patinaya göre değişmez

Değer ve işçilik

Taşın değeri, malzeme ve işçiliğe dayanır. Yaş ve patinaya göre değer artışı görülmez; bu, kehribar ve kukadan farklıdır.

Damar yoğunluğu, ilk kalite ölçütüdür. Yoğun ve düzensiz damar, parçayı görsel olarak zenginleştirir ve geniş bir alıcı kitlesine hitap eder.

İşçilik, fiyatın ikinci belirleyicisidir. Kakma, çizim ve özel kesimler, gövde işçiliğine ek maliyet getirir.

Parti ve yatak bilgisi, izlenebilirlik sağlar. Kayıt altına alınmış bir parti, kayıtsız bir partiden daha yüksek değerdedir.